Blog: Nu wordt er ook voor mij gelopen………….

15-2-2016
Nu wordt er ook voor mij gelopen………….
Helma H, cliënt Stap.nu

27 juni 2015
Wat gezellig de Dureatocht lopen met een aantal vrouwen. Dit naar aanleiding van twee nichtjes die borstkanker hebben gehad. Gezellig en we lopen meteen voor Pink Ribbon. Twee vliegen in een klap. Tijdens het lopen realiseer ik me dat er in ons groepje van 10 een op de drie borstkanker heeft gehad. Ik krijg er kippenvel van. Ik heb veel gepraat over de ziekte met twee vrouwen waar ik een stukje mee liep, over de behandeling, de angst en de onzekerheid. Maar ook over vele andere gezelligere zaken en de dag afgesloten met een borrel en een hapje op het terras!

06 juli 2015
Ik voelde al wel iets in mijn borst op de plek waar ik al eerder een keer een mammografie en een echo had gehad en er was niets aan de hand. Toch voel ik al enkele dagen als ik deodorant, met een roller, op doe iets in mijn oksel. Dit is nieuw en voelt anders.

Het is maandag, mijn tennisavond. Ik kom thuis van de tennisclub en voor ik ga douchen heb ik mijn borsten nog eens goed bekeken in de spiegel.  Ik schrik, ik zie deukjes, dat voelt niet goed. Ik vraag mijn man om mee te kijken. Hij ziet de deukjes ook. Ik zeg dat ik het niet vertrouw in combinatie met de pijnlijke oksel en dat ik wel eens gelezen heb dat deukjes kunnen wijzen op borstkanker. Mijn man geeft aan dat ik naar de huisarts moet. Ik ga douchen en slaap als een roos….

8 juli 2015
Ik ben op mijn werk en ik mail iemand over iets wat in oktober 2015 gaat plaatsvinden. Er schiet door mij heen: wie weet wat er dan weer is. Ik krijg een akelig gevoel en besluit meteen de huisarts te bellen en app dit aan mijn man. Ik kan dezelfde middag terecht. Nee, eerst afronden op het werk voor vakantie. De volgende dag, mijn laatste werkdag, nog ff een vakantieborrel met collega’s drinken. Dat wil ik niet missen. Afspraak op 13 juli om 08.50 uur gemaakt. Ik voel me toch opgelucht dat ik een vervolg geef aan mijn onrustig gevoel.

10 juli 2015
Ik moet naar het ziekenhuis om de noodpas van mijn zoon om te ruilen voor een definitieve pas. Ik rijd het parkeerterrein af en vraag me af hoe vaak ik komend jaar hier zal rijden. Ik heb geen goed voorgevoel. Ik wil er niet verder aan denken want ga eerst genieten van het  verjaardagsfeestje van mijn nichtje. Het is een zonnige dag, mijn zoon en ik hebben al vakantie. Dat wordt een heerlijke dag om de vakantie te beginnen.

13 juli 2015
Mijn man gevraagd standby te blijven om samen naar het ziekenhuis te kunnen. De huisarts controleert mijn borsten en zonder iets te zeggen geeft ze me een verwijzing voor een mammografie. Bij de deur geeft ze me een hand en voegt er aan toe: “Maar hopen dat het meevalt en bij een ontsteking mag je Brufen nemen”. Ik laat me zo wegsturen. Ik denk later als ze zelf het ziekenhuis niet belt om een afspraak te maken dan zal het wel meevallen. Achteraf vind ik het erg dat deze huisarts niet het gesprek met me aangaat, met alle begrip dat ze geen diagnose kan stellen. Het verbaasd me nog steeds dat ik me zo heb weg laten sturen……..

In de auto bel ik meteen het ziekenhuis om een afspraak te maken. Dat kan in die week op vrijdag. Ik zeg dat ik die middag wil of uiterlijk de volgende dag omdat ik van de huisarts kom en geen goed gevoel heb. Daarbij komt dat we de vrijdag 17 juli op vakantie gaan.

De assistente geeft aan dat ze even moet kijken en beloofd me terug te bellen. Ik bel mijn man op en geef hem door wat ik meemaak met de huisarts en dat ik hoop dat ik toch snel naar het ziekenhuis kan voor een mammografie.

Ik word teruggebeld en kan die dag om 13.50 uur bij de afdeling radiologie terecht voor een mammografie. Pffff gelukkig. Actie!
Ik haal mijn man die middag op van zijn werk en we rijden samen naar het ziekenhuis. Er wordt een mammografie gemaakt en ik moet nog even wachten. Ik word opnieuw naar binnen geroepen om nog een ander soort foto te maken. Ze willen mijn borst nog meer in plakjes bekijken….. Ik word onrustiger, maar liever goed gekeken als weggestuurd worden dat er niets is. Weer wachten en dan wordt er toch nog een echo gemaakt. Ik lig daar op de tafel en er wordt na enkele minuten onderzoek gevraagd of ik alleen ben. Nee, dat ben ik niet. Dan weet ik genoeg. Ze willen mij het slechte nieuws niet vertellen als de morele steun nog in de wachtkamer zit. Mijn man wordt geroepen en als hij binnenkomt kijken we elkaar een moment aan en houden elkaar stilzwijgend vast bij het verdere onderzoek. De radioloog geeft aan dat ze zich ongerust maakt en dat ze de patholoog nodig heeft om te onderzoeken wat er precies aan de hand is.

Ik begin te huilen omdat ik het zo afschuwelijk vind dat ik dit aan mijn ouders moet gaan vertellen. Dat zij dit moeten meemaken, pas een goede buurvrouw verloren waar ze al heel veel verdriet van hadden. Ik krijg het advies om op maandag nog niets te vertellen maar dat te doen als het behandelplan bekend is. Dit vind ik een goed plan, dan is alles iets concreter en kan ik de vragen die zij zeker ook hebben, mogelijk beter beantwoorden.

Vreemd maar ik denk niet aan onze zoon die ik het ook moet gaan vertellen. We hebben hem wel gebeld en aangegeven dat het druk is in het ziekenhuis, dat ik nog een onderzoek krijg en dat het wel wat langer kan duren.

De radioloog laat na het onderzoek nog meekijken op de röntgenfoto en geeft aan dat ze schaduwen en grijze gebieden moeten zien en dat ze die ergens wel ziet en op andere plekken niet. Ik ben geen deskundige maar ik zie ze wel…….ik weet genoeg.

We krijgen een vervolgafspraak met de verpleegkundige en daarna zal er nog een biopt genomen worden van zowel linker- als rechterborst. Ik voel toch alleen links wat. Toch blij, beter goed gekeken dan twijfel hebben.

We worden in een “privacyhoekje” gezet waar we kunnen wachten op de verpleegkundige. Ik huil en vraag aan mijn man: “Help je me met vechten”. “Natuurlijk doe ik dat” is zijn antwoord en samen huilen we nog een potje.

Ik blader wat in de bladen van de Borstkankervereniging die er liggen en zie het borstbeeld van een vrouw met een borst aan de muur en kan er mijn ogen niet vanaf houden.

De verpleegkundige roept ons binnen en wil een aantal vragen stellen maar ook eerst een afspraak inplannen voor de uitslag en het behandelplan. Dat kan op vrijdag de 17de. Ik geef aan dat we dan op vakantie gaan en dat we zeker gaan ook als definitief bekend is dat ik borstkanker heb. Ik hoor mezelf zeggen: “Het veranderd niets aan de situatie”.

Gelukkig kan er een afspraak ingepland worden op donderdag 16 juli om 11.00 uur.

(Binnenkort komt deel 2 van deze blog beschikbaar. Houd deze site in de gaten)

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial