Blog: Nu wordt er ook voor mij gelopen……deel 3

17-3-2016
Nu wordt er ook voor mij gelopen……deel 3
Helma H, cliënt Stap.nu

17 juli 2015
Wat duurt de reis naar ons overnachtinghotel lang! Of ligt dit aan mij? Ik weet nu zeker van wel. Ik wil die auto uit…… ruimte heb ik nodig!
Soms gaat het wel, zoek ik afleiding door het lezen van een tijdschrift of het spelen van een spelletje op mijn telefoon. Als ik niets doe en naar buiten staar, gaan mijn gedachten naar de borstkanker en komen de twijfels en onzekerheden. Is het wel goed behandelbaar? Word ik helemaal beter?

Mijn lijf laat me wel mooi in de steek vind ik. Ik betrap me er op dat ik begin na te denken of ik begraven of gecremeerd zou willen worden. Met name denk ik ook na hoe ik wil dat mijn man en zoon mij herinneren en me dicht bij me kunnen hebben. Een ketting met mijn as erin? Dan kan ik mee met hun waar hun ook zijn! Mijn as wil ik uitgestrooid hebben door mijn man en zoon over de bergen in Oostenrijk. Op de plek waar ik voor mijn 50ste verjaardag aan Delta vliegen heb gedaan. Het geeft me een akelig gevoel hierover na te denken. Ik voel me intens verdrietig.
Ik wil het gesprek hierover niet aangaan op dit moment, niet waar mijn zoon bij is.

’s Avonds laat komen we bij ons overnachtinghotel aan. We zijn zo laat dat de eigenaar dacht dat we niet meer kwamen en eigenlijk waren ze al gesloten.

Het is erg warm en het eerste wat we doen als we op onze kamer zijn is een heerlijk koud flesje bier uit de minibar halen. We proosten op de vakantie. O, dat smaakt heerlijk!
De volgende dag vroeg uit de veren, ontbijten, wat broodjes bij de plaatselijke bakker en de auto in voor het tweede deel van onze reis. Gelukkig is het niet zo ver meer.

We komen op onze plaats van bestemming aan! Onze vakantievrienden uit de buurt van Oldenzaal zijn er al. We begroeten elkaar en gaan onze spullen uit pakken. Als dat klusje gedaan is gaat onze zoon met zijn vriend zwemmen. Wij hebben afgesproken dat we later komen om met elkaar wat te drinken op het terras bij het zwembad.

Als we op het terras zitten vertel ik aan onze vakantievrienden dat ik borstkanker heb. Ze schrikken zich een hoedje, we beantwoorden hun vragen. Ik huil en mijn man neemt het gesprek over.
Ik heb even tijd voor mezelf nodig en besluit een paar baantjes te gaan trekken in het zwembad. Het is erg warm. Het is ook zo onwerkelijk. Ik voel met niet ziek, ik kan alles, ik heb geen pijn. Maar ja, er zit wel een tumor in mijn lijf!

19 juli 2015
Deze ochtend word ik al vroeg wakker. Ik had tegen mijn man gezegd dat als ik niet kon slapen ik zou gaan wandelen in het bos bij ons vakantiehuisje. Ik kleedde me aan en ging aan de wandel. Alleen met mijn gedachten…..

Waarom moest mij dit overkomen, waarom ik….waarom ik….. riep ik hardop en huilde. Wat voelde dit eenzaam. Al heb ik veel lieve mensen om mij heen, dit proces moest ik alleen doorlopen. De behandelingen moet ik ondergaan, mijn onzekerheid en angst kon ik wel uitspreken maar ik kon hem alleen voelen……Ik huilde zoals ik nog nooit gehuild had.
Wat was dit heerlijk om te doen!

Ook bedacht ik tijdens deze wandeling dat ik mezelf niet hielp zo te denken. De borstkanker is op mijn pad gekomen en hier zal ik mee moeten dealen. Ik kan alleen maar zorgen en er hard aan werken dat ik beter wordt. De artsen hebben gezegd dat het goed behandelbaar is en daar vertrouw ik op. Het wordt een zwaar jaar maar ik ga ervoor.

De volgende 10 dagen van onze vakantie
Ik kan praten over mijn ziek zijn in die vakantie zoveel als ik wil. Ik voel echter die behoefte maar zo nu en dan. Ik voel me gezond en kan alles doen. Het lukt ons om in het nu te leven en te genieten van deze dagen. We gaan er ook allebei vanuit dat ik beter wordt en dat we het samen gaan redden.

Ik wil pas lezen over alle onderzoeken als ik er behoefte aan heb en we wachten verder 3 augustus, de dag van het eerste onderzoek, wel af. Tijd om te genieten……dat lukt met vallen en opstaan.

We hebben onze net nieuw gekochte crossway fietsen meegenomen. Veel fietsroutes in Slovenië. Die gaan we uitproberen. Hup de fiets op en de bergen in. Uiteraard met onze vakantievrienden.
Ik fiets en ik fiets……ik roep tegen mijn man dat ik moe ben en dat ik het erg warm heb. Laat mijn lichaam me in de steek…………? Hij roept naar me: “Wat denk je van mij? We fietsen een berg op van 10% en met 30 graden.” O, ja denk ik. Ga jezelf niet gek maken Helma, je lijf laat je niet in de steek. Je fietst hier een flinke berg op in de warmte. Je lijf doet het prima! Onderweg drinken we ergens koffie met z’n vieren. Ik ben blij en trots op mezelf. Zo dit heb ik toch maar mooi even gedaan. Ik voel me happy!!

Dan kom ik naast de weg een begraafplaats tegen. Ik merk dat ik de andere kant opkijk. Die confrontatie wil ik niet…..Ben ik dan bang om dood te gaan? Nee, zo voelt het ook niet. Wat voel ik dan wel. Vooral verwarring en ook onzekerheid denk ik.

We genieten die vakantieweken van de omgeving, de fiets- en wandeltochten, het zwembad, het heerlijke eten in verschillende restaurants en van elkaar. We gaan ook nog een dagje naar Kroatië en Hongarije en bezoeken daar markten. Er zijn dagdelen of hele periodes dat ik niet aan ziek zijn denk en kan ik echt genieten en blij zijn.

29 juli 2015
Mijn man en ik lopen naar de centrale plek op het vakantiepark waar wifi aanwezig is en we nemen onze laptop mee. We willen mail lezen. Het ziekenhuis zou nog wat laten weten over tijden van de onderzoeken en beloofd was dat ik gemaild zou worden omdat we op vakantie waren.

We zijn allebei verrast van de mails die we gekregen hebben naar aanleiding van de mail die ik gestuurd heb over het feit dat ik borstkanker heb. We lezen samen de mails en we huilen samen. Zoveel hartverwarmende reacties. Wat geweldig. Een mail geeft me houvast. Deze komt van een nichtje die zelf borstkanker heeft gehad en zij geeft mij het advies wat zij ooit gekregen heeft aan mij door, ze schrijft:
…. Kreeg ik het advies om niet te stoppen met LEVEN… je mag namelijk gewoon alles….Je gaat alleen merken dat je omgeving anders op jou reageert…En ik kreeg het advies om niet te gaan zoeken op Internet…. Ieder geval is namelijk anders ….en vaak staan daar alleen alle negatieve verhalen….

O, die komt binnen. Ja, dat staat me ook nog te wachten. Ik ga gezien worden als kankerpatiënt! Dat zal wel, maar ik ben ook nog Helma, echtgenote, moeder, dochter, zus, collega, buurvrouw, lid van mijn tennisclubje, deelnemer aan Pilates, leerling bij een padelclub enz, enz..

Ja, ik ga niet stoppen met leven…………ik wil zoveel als mogelijk m’n ding blijven doen.

We lopen terug naar ons vakantiehuisje en ik bel het ziekenhuis omdat ik nog een vraag heb over de onderzoeken. Ik hoor mezelf vragen: “Kan ik gewoon blijven tennissen tijdens de chemo”!

30 juli 2015
Vandaag lees ik de papieren van de onderzoeken door. Drie augustus krijg ik een PET-scan. Ik lees dat met dat onderzoek onderzocht kan worden of er uitzaaiingen of nog een tumor in mijn lichaam zit.
Nu slaat de schrik me pas echt goed om het hart, hier had ik niet aan gedacht.

De kanker kan ook nog verspreid zijn door mijn hele lichaam…….

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial