Nu wordt er ook voor mij gelopen… deel 10

27-07-2016
Nu wordt er ook voor mij gelopen…deel 10
Helma H, cliënt Stap.nu

7 en 8 november 2015: Een rustig weekend om me voor te bereiden op de volgende kuur. Beetje relaxen, leuke dingen doen. Niets moet, alles mag.

In mijn dagboek schrijf ik:

9 november 2015:   Ben je ergens bang voor? Ja, voor de operatie van 12 januari 2016 die me te wachten staat en de gevolgen ervan (borstamputaties).

10 november 2015: Vandaag weer bloedprikken en een afspraak met de care-verpleegkundige. Als het bloed goed is mag ik door naar de volgende ronde J. De op een na laatste kuur. Het bloed is goed, morgen de volgende kuur. Blij dat de bloeduitslagen goed blijven en dat de chemo niet uitgesteld hoeft te worden. Moet dit wel, dan heeft dat ook gevolgen voor de wintersportvakantie die geboekt staat. Daar wil ik toch wel heel graag naartoe. Skiën is nog de vraag of ik dat kan, maar het is zo’n fijn hotel en een prachtige omgeving om te wandelen en om helemaal tot rust te komen. Sauna en zwemmen moeten in ieder geval gaan lukken tegen die tijd. Hoop ik!

11 november 2015: Mijn zus gaat weer mee voor kuur vijf. Deze keer moet ik in de middag. Dat vind ik niet fijn, maar het kon nu niet anders. Mijn man en zoon komen ook nog. Het wordt een gezellige drukte. Mijn zoon wilde graag weten hoe dat ging met de chemokuur en kon nu uit school komen. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Nu ik in de middag moest kon hij meekijken. Hij kreeg uitleg van de verpleegkundige en kon de vragen stellen die hij had. Fijn dat er ook zoveel aandacht is voor hem en mijn man en niet alleen voor mij. Ook voor hen is dit een heftige periode!

In mijn dagboek schrijf ik:

11 november 2015: Wat vind je vandaag het belangrijkst? Dat de vijfde chemokuur achter de rug is vandaag.

14 november 2015: Wat stel je al een hele tijd uit, maar ga je vandaag aanpakken? Ga niets aanpakken, maar bijkomen van de vijfde chemokuur.

16 november 2015: Wat was het leukste van vandaag? Dat het weekend voorbij is en dat ik me weer wat beter voel.

18 november 2015: Vandaag mijn tweede afspraak met Edith Idoe, mijn coach bij Stap.nu. De zon die ik gemaakt heb gaan we bespreken. Edith vraagt door op hetgeen ik gemaakt heb. Welke mensen kunnen ondersteunen in mijn ziekteproces. Met wie kan ik mijn verdriet delen, met wie mijn angsten, wie kan ik inzetten voor praktische zaken, wie zijn mijn lotgenoten enz. enz. Mijn zogenaamde steunsysteem tijdens het ziekteproces. Vanmiddag komt mijn zus gezellig op de koffie.

In mijn dagboek schrijf ik:

18 november 2015: Heb je vandaag een compliment gekregen? Ja, van Edith Idoe, hoe ik elke stap in mijn ziekteproces bewust neem, zaken herken en erken en positief blijf.

20 november 2015: Mijn vriendin komt voor het eerst op bezoek en verontschuldigt zich dat ze niet eerder is geweest. Haar zus is op zevenenvijftigjarige leeftijd overleden aan kanker. Zij vond het erg moeilijk om langs te komen. We hadden elkaar al een paar keer telefonisch gesproken en ik vond het niet fijn dat ze nog niet was geweest. Vandaag met elkaar gesproken hoe moeilijk ze het vond. Ik begrijp het, maar zeg dat ik haar ook gemist heb. Fijn om er met elkaar het gesprek over aan te kunnen gaan.

23 november tot 30 november 2015: Weer in mijn “goede week”. Deze week weer een beetje van alles wat doen. Beetje werken, lunch met collega’s, naar schoonheidsspecialiste. Verder alleen maar doen waar ik zin in heb. Tevens kan ik ook wat praktische zaken thuis doen. Loodgieter komt, auto naar garage. Kortom een redelijk normale week, die er ook zou kunnen zijn als ik niet ziek was. Met uitzondering dat ik niet mijn volledige uren werk en ook niet mijn eigen werk doe. Toch fijn om in contact te blijven met collega’s en je op een ander terrein nuttig te kunnen maken.

Deze week te horen gekregen dat mijn operatie een dag is uitgesteld. Van 12 naar 13 januari. De dertiende, een ongeluksgetal! Hier moet ik even aan wennen en ben niet blij. Het zakt al snel, onze zoon is de dertiende geboren en dat was een geluksdag!! Dus komt nu ook goed J.

30 november 2015: Bloedprikken vandaag en overleg met de oncoloog. Bloeduitslagen zijn weer goed. Ik verbreek alle records, geeft de oncoloog aan. Ik voel me goed. Laat die laatste kuur maar komen. Blij dat deze niet uitgesteld hoeft te worden. In de wintersport tijdens Kerstmis heb ik heel veel zin. Lekker met z’n drietjes, skiën, wandelen, lekker eten en vooral de tijd hebben voor elkaar om samen deze eerste fase af te sluiten en voor te bereiden op hetgeen me/ons te wachten staat.

2 december 2015: Hoera, vandaag de laatste chemokuur. Mijn man gaat mee, we willen deze fase samen afsluiten. Ik heb iets lekkers meegenomen voor de medewerkers van de “chemoafdeling”. Ik bedank ze en geef aan dat ik ze alleen nog maar tegen wil komen in de kroeg, maar niet meer op deze afdeling. Na afloop van de chemo weer hetzelfde ritueel. Ik ga in de middag naar bed, ik eet en ga in de avond even wandelen. Ook de donderdag en de vrijdag hetzelfde ritueel. Dit is me steeds goed bevallen, dus dat houden we maar aan. Het gaat allemaal wel wat langzamer en moeizamer. Over het wandelrondje doe ik iets langer en de trap op kost ook meer energie dan voorheen.

3 december tot 13 december 2015: Weer anderhalve week leven als een mol. Wel nog bezoek gehad van collega’s en een tennisvriendin. Natuurlijk ook met z’n drietjes gevierd dat de laatste chemo erop zit. Nog naar de psycholoog geweest 9 december. Zij geeft aan dat ik goed weet wat te doen en dat ze niets meer voor me kan betekenen en stelt voor de volgende afspraak te annuleren. Ik wil nog graag een afspraak na de operatie. Ik weet niet wat dat allemaal met me doet. We spreken af dat ze de dag na de operatie nog langskomt. Nog niet helemaal losgelaten te worden op het aller-moeilijkste in dit proces voelt fijn.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial