Nu wordt er ook voor mij gelopen… deel 11

14 december 2015: Vandaag ga ik weer naar Stap.nu. Altijd fijn om begeleid te worden in je ziekteproces, maar ook vooral om te kijken waar sta ik met mijn werk en waar wil ik naartoe. Zoals altijd weer een fijn gesprek met Edith, mijn coach. In de middag naar mijn werk voor het uitreiken van de kerstpakketten. Ik heb met mijn waarnemer afgesproken dat ik dat wil doen tijdens het eerste anderhalf uur van de bijeenkomst. Ik neem aan dat ik daarna wel even bij wil kletsen met iedereen. Het is fijn om iedereen te kunnen bedanken voor de fijne samenwerking van het afgelopen jaar. Tevens gezellig met iedereen bijgekletst. In de avond genoeg energie over om ook bij de kerstbijeenkomst van mijn afdeling voor bewoners, familie en vrijwilligers te zijn. Ook hier gezellig kerstliederen gezongen met elkaar en ook met iedereen bijgepraat. Het was soms emotioneel, maar ook dat hoort er dan maar bij. Met een goed gevoel sluit ik deze dag af.

15 december 2015: Vandaag weer een MRI. Ik ben even kwijt waarom. Het is de zoveelste. Verder geluncht met mijn nichtjes, die allebei ook borstkanker hebben gehad. In de middag weer naar het ziekenhuis met mijn zoon in verband met een knieblessure opgelopen tijdens het voetballen.

16 december 2015: In het traject van Stap.nu hoort ook een sportprogramma. Vandaag heb ik een sportmedische keuring. Aan de hand van deze keuring, een nulmeting, wordt een trainingsprogramma voor me gemaakt. Ondanks dat ik nog geopereerd moet worden wil ik graag aan de slag om mijn spierkracht en conditie weer op peil te krijgen.

17 december tot en met 20 december 2015: Tijd voor ontspanning. Deze dagen geluncht met mijn ouders en zussen, naar het theater geweest, ook een kerstworkshop gedaan. Heerlijk, ik krijg energie van deze leuke dingen. Even geen ziekenhuis, nergens over nadenken, alleen maar genieten van deze momenten.

21 en 22 december 2015: Weer twee dagen ziekenhuis. Voorbereiden op de operatie met de chirurg. Mijn man en zoon gaan mee. Tweeëntwintig december de preoperatieve screening. Ik ben nu wel weer klaar met het ziekenhuis. Mij zien ze niet meer voor 13 januari. Wat kun je al blij zijn met het vooruitzicht dat je drieënhalve week niet naar het ziekenhuis hoeft. We kunnen gaan pakken voor de wintersport. Oostenrijk here we come! Ondanks dat ik nog geopereerd moet worden en het programma niet continu kan blijven volgen deze week, toch met de fysiotherapeut in mijn eigen sportschool een trainingsprogramma gemaakt. Ik kan aan de slag als ik wil. We starten rustig op. Ik blijf ook nog gewoon regelmatig wandelen. Mijn energie nog goed verdelen.

25 december 2015: In de vroege ochtend rijden we richting Oostenrijk. Het voelt wat vreemd om Kerstmis niet met familie te vieren. Dit is wat ik nu nodig heb. Er even tussenuit. Alleen wij drieën. Actief bezig zijn in de buitenlucht en hopelijk ook nog genieten van het zonnetje. We overnachten in München en zijn op tijd om nog een “kerstdiner” te kunnen bestellen. Gelukkig smaakt alles me weer goed en kan ik ook weer genieten van een wijntje bij het eten.

26 december 2015 tot en met 3 januari 2016: Aangekomen in Wagrain blijkt er niet heel veel sneeuw te liggen. Genoeg om te kunnen skiën. We besluiten niet om meteen te gaan skiën, maar eerst met de gondel naar boven te gaan om zelf te kijken hoe de sneeuwcondities boven zijn. Onze zoon mag in verband met zijn gescheurde kruisband niet skiën, dus ook net zo gezellig om de eerste dag dan te wandelen. We skiën in die week drie dagen. Ik durf niet te veel en te lang te skiën, omdat ik niet goed weet hoe mijn lijf reageert. Van de tochtjes die we maken geniet ik volop. Het skiën gaat goed, ik ben niet te moe en ga op tijd rusten. Ik word wel nagekeken. Ik zit met een mutsje op mijn kale hoofd in de zon. Dat voelt erg warm aan. Maar het is weer te koud zonder. Ik wil ook niet dat mijn hoofdhuid verbrandt. Mijn haarwerk onder de skihelm gaat ook niet. Deze beschadigt dan teveel. De rest van de dagen gaan we veel wandelen en/of luieren. In die week ga ik in het hotel nog naar de sauna met mijn kale hoofd. Laat iedereen maar kijken. Ik geniet heel erg van de sauna en die mensen zie ik toch nooit meer. Ik kan meteen ervaren hoe ik het vind. Met mijn vriendin ga ik zes januari naar de sauna. Ik wil hier nog van genieten. Misschien wil of durf ik het nooit meer na mijn borstamputatie. Op de terugweg overnachten we weer in München. Ik wil graag een break voor mezelf, maar hebben onze zoon ook beloofd dan naar het stadion van Bayern München te gaan. Dit omdat hij niet kan skiën deze week en toch nog een leuk uitstapje had. We hebben volop genoten van alles deze week. De jaarwisseling was een emotioneel moment. Was 2015 het jaar van ziek worden; 2016 werd voor mij het jaar van volledig herstel.

04 januari tot en met 10 januari 2016: Vier januari nog gewerkt en verder de hele week dingen gedaan ter voorbereiding op de operatie en zaken die eerder niet konden in verband met de chemokuur. Ik ben naar tandarts en mondhygiëniste geweest. Nog even naar de schoonheidsspecialiste. Een receptie op het werk, afspraak met Edith van Stap.nu. Verder veel gerust, omdat ik

11 januari 2016: Ik heb op advies van de psycholoog nog rituelen ingezet om afscheid te nemen van mijn borsten. Dit voelt goed om te doen en dit heb ik gedaan samen met mijn man en zoon. Het is een erg emotioneel moment. We omarmen elkaar en huilen met z’n drieën een potje. Ondanks dit verdrietige moment heb ik ook het gevoel “klaar” te zijn voor de operatie. Ik voel het zo en vertel het ook aan mijn man en zoon. Ik ben goed voorbereid, denk ik, laat maar komen die operatie.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial