Nu wordt er ook voor mij gelopen … deel 15

13-07-2017
Nu wordt er ook voor mij gelopen… deel 15
Helma H, cliënt Stap.nu


8 maart 2016

Vandaag is de laatste dag van de bestraling en daarmee van alle behandelingen. Ik stap in de auto en ben nog geen honderd meter op weg als de tranen over mijn wangen stromen. Ik heb het gered. Alle behandelingen zijn klaar. Ik  voel blijdschap en dankbaarheid, maar vooral opluchting. Wat is dit lekker een flinke huilbui. De overlevingsfase zit erop.


9 maart t/m 15 april 2016

Een nieuwe fase breekt aan……..

In deze fase ben ik vooral bezig met alles een plekje te geven. Ik werk een beetje, ik sport, ik ontspan (yoga) en zoek bewust mijn genietmomenten op. Ik maak een opbouwschema richting werk voor uren en dagen. Ik leg dit voor aan Edith van Stap.nu en zij geeft akkoord. Ik heb regelmatig evaluatiemomenten ingepland en ik werk nog steeds aan een aantal projecten, maar ik ben nog niet werkzaam in mijn eigen functie. Op 21 maart heb ik dit ook met de bedrijfsarts en leidinggevende besproken. Ook hier wordt dit schema, met evaluatiemomenten, om bij te kunnen stellen goedgekeurd. Verwachting herstel rond 01 juli 2016. Daar gaan we voor.

Naast opbouw van werk moeten er ook nog andere zaken geregeld worden. Ik heb afspraken staan met een speciaalzaak voor borstprotheses, prothesebeha’s en badkleding. Ik ben al een keer met mijn man geweest, maar ik ga nu definitief passen en kopen met mijn zus. Ik heb al een mooie tankini gezien die ik graag wil hebben. De eerste keer was het bezoek aan deze speciaalzaak erg emotioneel en was ik weer snel weg. Nu zie ik dat er mooie, geen oubollige lingerie is en dat er ook mooie badkleding is. Door een mooie prothesebeha zie je niets van mijn amputatielittekens. Sterker nog; ik voel me “volledig vrouw” en ik vind het geheel er mooi uitzien.

In deze periode heb ik voorlopig mijn laatste afspraak in het ziekenhuis. Een nazorggesprek met de mammacare-verpleegkundige.  Ik vind het nog steeds jammer dat ik nu pas herstel en balans aangeboden krijg en nu pas een zogenaamde lastmeter in mag vullen. Ik heb inmiddels al van alles ingezet om zoveel mogelijk  in balans te blijven. Wat als je de weg niet weet hoe dit te doen? Wat als je niet zo mondig bent? Wat als je je eigen regie niet kunt pakken? Hier is nog wat te doen. Ik denk dat zoveel mogelijk in balans blijven tijdens de behandelingen door sport, ontspanning en begeleiding op mentaal vlak helpt bij herstel, verwerking en kwaliteit van leven dus.

In mijn agenda zie ik staan dat ik mee heb gedaan aan de clubkampioenschappen paddel (kruising tussen squash en tennis). Ik wil mijn sociale leven in deze periode blijkbaar ook weer oppakken. Al ben ik daar niet bewust mee bezig geweest. Op de tennisbaan was ik lang niet geweest.


16 april t/m 15 mei 2016

Ik werk in deze periode 3 tot 4 keer 4 uur per week. De projecten lopen wel, maar ik merk dat ik veel afhankelijk ben van anderen. In de 16 uur dat ik werk begin ik me te vervelen en bedenk dat ik toch ook een keer terug moet in mijn eigen functie. Ik bespreek dit met mijn leidinggevende. Hij heeft bij collega’s aangegeven dat ik vanaf 1 juli beschikbaar ben voor werk buiten mijn eigen locatie.

Op 26 april geeft mijn leidinggevende aan dat er een teammanager gezocht wordt op een andere locatie. Dat hier snel iemand naartoe moet, omdat daar veel wisseling van management is geweest.

Ik bel meteen de manager locatiegroep van die locatie. Zij geeft aan dat ze nog niet precies weet wat de huidige teammanager wil. De huidige teammanager heeft een bedenktijd van twee weken.

We spreken af dat ze begin mei contact met me opneemt. Op 10 mei word ik gebeld door de manager locatiegroep met de vraag of we de volgende dag samen in gesprek kunnen gaan. Dat kan. We hebben een fijn gesprek. Zij vertelt de ontstane situatie op locatie en ik vertel wat mij is overkomen en waar ik nu sta in het herstelproces.

We spreken af dat ik de week erop begin voor 16 uur per week. Mijn opbouwschema blijft van kracht.


16 mei t/m 1 juni 2016

Op 18 mei start ik dus in mijn eigen functie op een andere werkplek binnen dezelfde organisatie. Ik voel me snel thuis op deze nieuwe werkplek. Ik merk dat ik hier minder stress ervaar dan op mijn vorige werkplek. Dat het me rust geeft, zowel fysiek als mentaal. Ik bespreek dit met Edith.

In de gesprekken met Edith ben ik dus op zoek gegaan naar mijn drijfveren e.d. Ook waar bijvoorbeeld mijn verantwoordelijkheidsgevoel vandaan komt. Ik voel me zo fijn op mijn nieuwe werkplek dat ik niet meer weet wat ik moet. Ik zou teruggaan naar mijn oude werkplek, maar van binnen voelde dit niet meer goed. Ik kwam mede door de gesprekken met Edith zelf tot de conclusie dat ik niet meer terug wilde naar mijn oude werkplek. Ik wilde steeds de klus die er lag zelf afmaken. Daar voelde ik me verantwoordelijk voor. Maar waarom? Het had me al meer energie gekost dan goed voor me was. Er was inmiddels veel veranderd. De plek paste na mijn ziekteperiode niet meer bij me, kwam ik achter. Wat het ook zou worden, ik ging niet meer terug naar mijn oude werkplek.

In deze periode wilde ik met de managers locatiegroep gaan bespreken of ik tot 1 januari 2017 op deze locatie mocht blijven. Dan wist ik zeker dat dit de goede plek voor me was. Maar voor ik dat kon doen, was de vacature gesteld voor een nieuwe teammanager per 1 september 2016. Ja, daarvoor was ik dus te laat………… Er was een mogelijkheid; solliciteren op de functie van teammanager op de plek waar ik nu zat…….

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial