Nu wordt er ook voor mij gelopen … deel 16

14-11-2017
Nu wordt er ook voor mij gelopen… deel 16
Helma H, cliënt Stap.nu


1 juni tot en met 24 juni 2016

Zo gezegd zo gedaan. Ik ga solliciteren. Wat heb ik te verliezen.

Ik pimp mijn CV op en knutsel weer een sollicitatiebrief in elkaar. Het is fijn om al te  werken op deze locatie en dat ik de organisatie al ken. Ik ken de visie en ik kan hier in de brief al wat op aansluiten.  Ik verstuur hem digitaal. Nu maar afwachten.

Yes! Ik ben uitgenodigd voor een gesprek. Op 6 juni mag ik op gesprek komen.  Ik ben dus een interne kandidaat. Ik weet niet of er nog meer interne kandidaten gesolliciteerd hebben.  Ik heb twee gesprekken met twee zware commissies; afgevaardigden van de teams kleinschalig wonen, zorg wonen, welzijn en verder de cliëntenraad, vrijwilligers. Ik word flink aan de tand gevoeld over mijn visie, mijn betrokkenheid, mijn stijl van leidinggeven. Ik krijg een aantal casussen voorgelegd en ik word gevraagd hoe ik dit aan zou pakken. Ik ben toch best zenuwachtig. Mogelijk omdat ik de mensen al ken, maar ik voel ook dat ik toch wel heel erg graag op deze locatie wil blijven werken.

Ik  heb een goed gevoel over de twee gesprekken die ik heb gehad. Ik wacht nu maar af.

Diezelfde avond word ik gebeld door de manager locatiegroep. Ik ben aangenomen. De commissies hadden unaniem voor mij gekozen. Ik ben erg blij. Ik moet nog ff mijn mond houden, omdat andere kandidaten nog geen bericht hebben gehad.

Wat voelt het ook goed om na zo’n periode andere keuzes te maken.  Edith van Stap.nu heeft me geweldig geholpen met te kiezen vanuit mezelf. Vanuit mijn drijfveren, intrinsieke motivatie en ook wat ik na deze periode belangrijk vind in mijn leven wat ertoe doet voor mij.

Ik heb van mijn vorige werkplek veel geleerd. Het was een prima plek om te werken. Ik paste na mijn ziekteperiode echter niet meer in deze omgeving. Ik blijf dus gewoon op deze locatie werken en bouw hier verder mijn uren en taken op. Per 1 juli ben ik officieel teammanager van deze locatie binnen BrabantZorg.

Ik neem contact op met mijn oude manager en we plannen een afscheid in. Afscheid nemen en een punt zetten achter een periode heb ik altijd belangrijk gevonden. Ik heb een fijn afscheid gehad en ik kan me weer richten op terugkeer in mijn eigen werk. Wel op een nieuwe plek. Het is goed zo!


25 juni 2016

Vandaag is het de Dureatocht. Uiteraard loop ik nu ook mee. Vorig jaar in deze tijd wist ik nog niet dat ik borstkanker had. Dit jaar ben ik, na een intensief jaar, weer genezen. Wat ben ik blij dat ik zelf mee kan lopen. Het zal best een emotionele dag worden. Mijn twee nichtjes die ook borstkanker hebben gehad, mijn zus en een ander nichtje en mijn peetoom lopen mee.  Het wordt naast een emotionele, vast ook een gezellige dag. Mijn moeder, mijn tante en de man van mijn nicht zorgen voor de koek en zopie.

Ik heb tijdens mijn ziekteperiode ook veel gewandeld, maar 15 kilometer heb ik nog niet gedaan.

We rusten regelmatig en het lopen gaat voorspoedig. Al kletsend zijn we zo bij de eerste rustplaats. Het is hier een gezellige boel, we drinken koffie, nemen een broodje en wandelen weer verder.

Dan komen we bij de Laan der bezinning. Wat vond ik dit vorig jaar aangrijpend. Al die teksten van en voor mensen met borstkanker. Als ik merk dat de laan eraan komt voel ik de tranen al opkomen. Wat is er afgelopen jaar veel gebeurd….. Dan komt er een tekst en dan houd ik het helemaal niet meer droog: “Ik en mijn zus lopen mee en mijn moeder wacht bij de finish”. Zo was het voor mij ook. Wat fijn dat zij erbij zijn vandaag. Mijn moeder doet het speciaal voor mij. Wat fijn om hier samen te kunnen zijn. Ik vlieg mijn zus in de armen en huil op haar schouder uit. Wat een dubbel gevoel. Afschuwelijk wat me afgelopen jaar is gebeurd. Wat geweldig fijn dat ik hier weer aan mee kan doen.


Dit is mijn laatste blog……

Wat vond ik  het fijn om te schrijven over mijn ziekte- en herstelperiode. Het was een heftig jaar, maar ik voel ook dat het me veel gebracht heeft. Wat dat is, is niet uit te leggen. Dat wil en kan ik ook niet.

Inmiddels werk ik met veel plezier op mijn nieuwe werkplek en begin ik binnenkort aan een studie Vitaliteitsmanagement. Samen met Edith van Stap.nu heb ik in oktober een workshop gehad voor alle managers van BrabantZorg. Het thema was: “Help, mijn medewerker heeft kanker”.

Ik had daar een bijdrage in en ik hoop managers meegegeven te kunnen hebben dat iedere medewerker met kanker zijn eigen proces van herstel loopt. Ik hoop dat managers het gesprek hierover aan kunnen en durven gaan. Dan heeft het ook voor mijn werk nog iets gebracht. Mede dankzij BrabantZorg heb ik het traject met Edith kunnen en mogen lopen. Zonder Edith van Stap.nu  had ik niet zo snel weer kunnen deelnemen aan het arbeidsproces.

Verder heb ik afgelopen jaar nog zeker de tijd nodig gehad om verder in conditie te komen. Een goede balans tussen rust, werk en sport was ook erg belangrijk . Ik wil geen stress meer ervaren. Dat gaat goed. Ik weet niet of ik nog stress kan verdragen. Dus ik vermijd het nu ook. Dat lukt me over het algemeen goed. Ik geniet intenser van de gewone dingen van het leven en vooral van mijn gezinnetje. Zonder mijn man en zoon had ik het niet op deze manier kunnen doen. Wat heb ik het toch met ze getroffen!

Laan der bezinning

 

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial