Nu wordt er ook voor mij gelopen….deel 5

30-4-2016
Nu wordt er ook voor mij gelopen…deel 5
Helma H, cliënt Stap.nu

Nu ik mijn blogs schrijf en terugdenk aan de periode waarover ik in mijn vorige vier blogs schreef denk ik, pfff wat is er in een maand tijd dan veel gebeurd en wat ben ik/zijn wij in een achtbaan van emoties terecht gekomen.

Ik had veel geregeld merk ik nu om komend jaar/periode van behandelingen goed door te komen. Ik heb gelezen dat ontspannen, bewegen belangrijk is. Die hou ik erin.

Ik heb elke “goede week” van mijn chemo voorafgaand aan de volgende chemokuur een verwenbehandeling gepland bij de schoonheidsspecialiste. Geen dure uitgebreide behandeling maar wel een waar je even tijd hebt voor jezelf. Je huid goed verzorgen is erg belangrijk tijdens de chemo. Dus twee vliegen in een klap.

Naar de sauna ben ik 17 augustus ook nog geweest. Reden hiervan was dat ik wou afsluiten wat ik voorlopig niet zou kunnen door de chemokuur. Mogelijk wil ik dat nooit meer met een borstbesparende operatie of amputatie.

Ik heb geprobeerd zaken die mogelijk stress zouden kunnen veroorzaken op voorhand weg te werken. Ik wilde niet als mijn man was werken discussies met een puberzoon over het vouwen van de kranten voor zijn krantenwijk of over huiswerk. Dit leek me geen goede combinatie als ik van de behandelingen ziek op bed of de bank lag. Ik wou het wel graag ook nog een beetje gezellig houden. Krantenwijk opgezegd, oppasadresje werd het alternatief. Huiswerkbegeleiding gezocht waar hij zelf naar toe wou omdat een vriend er ook was. Mijn zoon zou veel afgeleid zijn van zijn huiswerk en voor mij gaan zorgen als hij thuis zijn huiswerk moest maken.
Familie, buren, vrienden en kennissen werden ingezet. De een wilde mee naar de chemokuur, de ander bood een strijkbout of het doen van boodschappen aan. Hulp voor de wekelijkse schoonmaakbeurt in huis had ik al. Verder heb ik ook gezorgd dat bezoek gedoseerd kwam en dat ik als ik in de gelegenheid was samen met dit bezoek iets gezelligs te gaan doen. Even winkelen, lunchen, stukje wandelen enz.

Via het ziekenhuis kreeg ik een oncomove-programma. Dit zou ik gaan volgen. Vier tot vijf keer per week een flinke wandeling van twintig minuten tot een half uur. Kanker en bewegen is erg belangrijk.
Ook kreeg ik info over kanker en werk. Hoewel het ziekenhuis adviseerde om niet te werken wilde ik toch van nut blijven zijn. Dat geeft het gevoel dat je niet alleen als kankerpatiënt benaderd wordt maar ook als collega of medewerker. Je hebt zo ook de mogelijkheid om je gezonde kant in te zetten en niet alleen maar bezig te zijn met je zieke kant.

Ik ging googelen op werk en kanker. Ik heb de website van Stap.nu gevonden en gelezen wat zij voor mij konden betekenen. Met deze info heb ik mijn manager gebeld en gezegd dat ik wou aansluiten bij het Sociaal Medisch Team (bedrijfsarts, bedrijfspsycholoog, arbeidsdeskundige, personeelsfunctionaris en mijn management) van 26 augustus a.s. Tijdens dit overleg wil ik van deze deskundigen advies of zij de indruk hadden dat Stap.nu mij zou kunnen ondersteunen tijdens mijn ziekteproces en re-integratie in het werk.

19 augustus 2015
De dag van de eerste chemokuur. Mijn man gaat mee! Ik vind het spannend maar heb ook een blij gevoel dat ik iets kan gaan doen om de kanker uit mijn lijf te krijgen. Dat dit door deze intensieve behandeling moet neem ik nu graag op de koop toe. Er is maar een ding belangrijk: beter worden!!

Alle voormedicatie is ingenomen dus kom maar op. Ik word warm ontvangen en ik kies een plek uit waar ik naar buiten kan kijken tijdens de drie-uur durende zit. De verpleegkundige sluit mij aan op het infuus nadat ze wat vragen heeft gesteld. Ze vraagt me ook om een anamnese thuis in te vullen.

Ik zeg dat ik dat meteen wel doe en merk niet eens dat het echte ziekmakende goedje in mijn lichaam loopt. Het ziet er mooi rood uit maar is wel de ziekmakende cocktail van medicijnen. Mijn man beantwoord wat mail op zijn Ipad en ik lees de krant, tijdschrift en los een sudoku op.
We drinken een kop thee, koffie heb ik op dat moment al geen zin meer in. We kletsen wat, we lunchen en de tijd vliegt voorbij. Ik voel me wel moe worden door alle medicatie en ga als ik thuiskom meteen naar bed! Ik heb de nacht er voor al slecht geslapen van de voormedicatie.

Koffie drink ik tijdens alle chemokuren niet meer. Wijn ook niet want ik heb er en geen zin in maar het voelt ook niet goed bij alle troep van medicatie ook nog alcohol in mijn lijf te stoppen. Een rood wijntje mag af en toe. Die avond heeft mijn man macaroni gekookt. Het smaakt me goed. Dit wordt steeds op de dag van de chemo de maaltijd die op tafel komt.
Het is uitproberen wat je eet en drinkt zei de verpleegkundige en dat klopt ook. Steeds elke chemo opnieuw was het uitproberen wat ik lekker vond. Van water, tot bieten-, tomaten- en wortelsap. Van verschillende smaken ranja tot bouillon, ik heb het allemaal geprobeerd en de ene keer smaakte het lekker en de andere keer was het niet te drinken.

Zo ook met eten. Ik bepaalde een uur van te voren wat ik wilde eten en ik had het geluk dat ik zelf in staat was om te koken. Ik kon dan ook nog eten. Dit helpt je echt om op krachten te blijven tijdens de behandelingen.
Ik heb gewandeld na het avondeten, een rondje van twintig minuten. Ik wil mijn krachten niet verspillen en liever elke dag naar buiten en wandelen, dan een keer al je krachten verbruiken. Lekker vroeg naar bed en me overgeven aan de moeheid. Met een goed boek is dat geen straf.

20 augustus 2015
Vanochtend moet ik om 09.00 uur in het ziekenhuis zijn voor een foto en het plaatsen van een marker. Welke borst weet ik al niet meer en heb ik niet opgeschreven. Ik denk de rechterborst. Marker moest er volgens mij in omdat het plekje waar ze mogelijk iets gezien hebben zo klein is dat ze bang zijn dat ze het niet meer terug kunnen vinden.
Vanavond moet ik spuiten om de witte bloedlichaampjes op peil te houden.
Durf ik dat zelf wel dacht ik afgelopen week. Nog meer troep in mijn eigen lijf spuiten. De handeling had ik wel geleerd bij de verpleegkundige maar om het dan te doen, nog meer gif in mijn lijf. Ik heb een collega ziekenverzorgende benaderd en die wil mij evt. komen spuiten als ik te veel weerstand ervaar bij mezelf om het zelf te doen. Het lukt me toch om zelf te spuiten. Al is het een rare gewaarwording.

22 augustus 2015
Vandaag is de laatste dag van het voetbalkamp waar mijn zoon naar toe is. We mogen naar een clinic komen kijken. Ik heb hem voorbereid dat ik alleen kan komen als ik niet te ziek ben van mijn eerste chemokuur. Ik kan er gelukkig naar toe en ik ben blij dat ik dat kan. Ik merk dat ik angstig ben om in de zon te komen. Wat gaat dat doen met mijn huid. We zoeken een plekje in de schaduw en genieten van de clinic en vinden het leuk dat onze zoon het loopschooltje begeleid.

Ook voelt het angstig of ik het lange staan wel kan volhouden. Dat gaat ook goed. Oké, ik moet niet teveel willen maar hoef ook niet te angstig te worden merk ik. Er zijn inderdaad tot nu toe nog dingen die ik wel kan. Ik kan van een bord macaroni genieten, ik kan twintig minuten wandelen elke dag, ik geniet van een goed boek. Had ik nooit tijd voor en nu kan ik de hele dag lezen!!

Nadat alle spullen in de auto zitten gaan we snel naar huis om te lunchen. Vandaag komt de haarwerker met vijftien haarwerken om te passen.
Mijn zus en mijn moeder komen meekijken met het passen van de haarwerken. Het haarwerk wat ik uitgekozen heb op papier en waar ik een goed gevoel bij had wil ik als eerste passen. Het zit goed, voelt goed en als ik in de spiegel kijk voelt het vertrouwt. Ik pas nog een aantal haarwerken maar kom toch steeds bij het eerste haarwerk uit. Iedereen is het er over eens dat het deze moet worden.

Voor mij voelt het wel als iets wat moet maar is verder nog een ver van mijn bed show voordat ik het ga dragen. Dat denk ik op dat moment nog. Het voelt wel goed dat dit geregeld is en dat het in huis is als ik het echt nodig heb. Het is het model Porto. Mijn zoon zal mij als ik het later draag nog veel mee plagen dat ik een voetbalclub op mijn hoofd heb. FC Porto een voetbalclub uit Portugal. We houden de humor er maar in met elkaar……

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial