Nu wordt er ook voor mij gelopen…deel 6

10-05-2016
Nu wordt er ook voor gelopen…deel 6
Helma H, cliënt Stap.nu

23 augustus en verder
Het gaat naar omstandigheden goed. Ik heb de eerste drie dagen ’s middags gerust maar doe dat nu niet meer. Ik wil graag een goed dag- en nachtritme houden en rust in de middag wat in een luie stoel. Ik ga elke dag 20 minuten tot een half uur een stevige wandeling maken. Ik ben dan goed moe, maar dat geeft niet. Het voelt ook heerlijk om buiten te zijn.
Ik geef me over aan wat mijn lichaam aangeeft en wil ook niet te hard van stapel lopen. Ik wil graag kunnen blijven bewegen en hoop dat ik ook kan blijven eten.

Ik volg de leefregels van het ziekenhuis keurig op en probeer ook preventief wat dingen in te zetten. Baat het niet dan schaad het niet. Ik luister braaf…..ik ben nog nooit zo braaf geweest. Wat me steeds raakt in deze periode zijn de kaartjes die dagelijks in de bus vallen. Soms van mensen van wie je het niet verwacht. Vaak moet ik huilen van de lieve woorden die mensen schrijven. Steeds opnieuw ontroert me dat.

21 augustus kreeg ik van mijn vriendin het boek: Elke dag een vraag; een dagboek voor vijf jaar cadeau. Om te kunnen schrijven over de periodes van tijdens de chemo heb ik dit erbij gepakt. Ik merk hoe snel je ongemakken ook weer vergeet.

Ik schrijf:
25 augustus, Wat eet je als ontbijt:
– glas lauw water en kiwi om naar toilet te kunnen. Een snee brood en een beker warme melk.
Eten en alles is afgestemd om me zo goed mogelijk te (blijven) voelen.
Die avond heerlijk naar de schoonheidspecialiste voor een verzorgende behandeling van mijn gezicht, handen en voeten. Ik wil voorkomen dat mijn nagels afbreken door de chemo. Nagelolie en parrafinebadjes helpen hierbij. Geen wenkbrauwen epileren en niet scrubben. Het een gebeurd vanzelf en het ander is nu even te heftig voor mijn huid.

27 augustus
Vandaag sluit ik aan bij het Sociaal Medisch Team (SMT) op mijn werk. Bedrijfsarts, bedrijfspsycholoog, arbeidsdeskundige, personeelsadviseur en mijn manager zijn aanwezig. Ik wil graag met hun sparren en me laten adviseren of een bedrijf als Stap.nu mij zou kunnen helpen tijdens mijn ziekteproces. Ik geef aan dat ik graag ondersteunt wil worden tijdens mijn behandelingen, dat ik er van overtuigd ben dat werken bijdraagt aan herstel en dat ik in balans wil blijven en niet na alle behandeling aan het traject “Herstel en balans” van het ziekenhuis wil deelnemen. Dit voelt voor mij namelijk als mosterd na de maaltijd. Ik wil, zoveel mogelijk, in balans blijven en niet eerst uit balans raken om er daarna weer in balans te moeten komen. Groot voordeel denk ik te halen uit het feit dat alle coaches bij Stap.nu zelf ook kanker hebben gehad. Omdat het hebben van kanker en alles wat daarbij komt kijken aan emoties vaak heel eenzaam voelt heb ik het gevoel dat dit mij kan helpen. Het gecoacht worden door een ervaringsdeskundige.

Ook geef ik aan dat ik graag wil blijven werken niet als manager maar een project of iets dergelijks waar geen deadline en/of eindverantwoordelijkheid aan zit. Ik hoor mezelf zeggen: ik heb wel een tumor in mijn lijf maar ik kan nog wel denken.

Ik word gewaarschuwd dat de behandelingen stapelen en het me steeds meer energie zal gaan kosten. Dat besef ik, maar het nuttig blijven voelen lijkt me zo belangrijk. Iets betekenen voor iets of iemand en niet alleen maar thuis ziek zitten te zijn geeft me al energie als ik er aan denk.
Na wat heen en weer gepraat en enkele afwegingen gemaakt te hebben besluiten we dat mijn manager, personeelsadviseur en ik het gesprek aan gaan met Stap.nu. Ik ben blij. Ik heb het gevoel dat ik een belangrijke stap heb gezet om deze heftige periode goed door te komen.

28 augustus
Ik ben naar de BBQ geweest van het team waar ik leiding aan heb geven. Alleen op stap in de auto en ik moet 45 minuten rijden. Ik ga alleen en voel dat ik het spannend vind of ik het wel kan. Het lukt, ik kan wat kleine beetjes eten; het een smaakt anders en het ander smaakt goed.

Op de terugweg huil ik in de auto. Ik kan dit ondanks de chemo toch doen! Ik ben blij. Ik wil graag zoveel mogelijk ook leuke dingen blijven doen om deze moeilijke periode door te komen. Ik ben wel erg moe maar ook voldaan. Op tijd naar bed en een dagje niets doen dan maar. Ik heb in ieder geval genoten.

Ik schrijf:
30 augustus, Wat is je motto voor vandaag:
– Beweeg!!
Ik schrijf:
01 september, Wat is de belangrijkste beslissing van vandaag
– Dat ik ondanks de chemo vandaag weer een paar uurtjes gewerkt heb.
Ik schrijf:
02 september, Is je grootste angst waarheid geworden?
Ja, ik heb (borst)kanker gekregen!

03 september
Onze trouwdag. We zijn vandaag 22 jaar getrouwd. Ik ga nog even een “borrel” drinken voor het afscheid van een collega en dan naar huis om met zijn drietjes gezellig uit te gaan eten. Het eten smaakt me goed maar is ook te veel. Ik ben niet echt misselijk maar eten geeft me vaak een te vol gevoel. Vaak kleine beetjes eten dan maar. Dat blijkt te helpen. Dit is de derde week na de eerste chemo en merk dat het deze goed gaat als ik beweeg, beetje werk; al dan niet thuis en/of aangepaste tijden en taken, op tijd rust en steeds laat bepaal wat ik wil eten. Als ik er zin in heb dan smaakt het me ook wel.

Ik schrijf:
04 september, Wat is verschrikkelijk?
– Dat vandaag mijn haren uitvallen t.g.v. de chemo.

Het is vrijdagmiddag als ik door mijn haren heen wrijf en ik haren in mijn handen houdt. Ik schrik en huil. Nu al, zo snel, dat had ik niet verwacht. Een en ander tegen beter weten in want ik ben maandag jl. nog gewaarschuwd door de haarwerker. Zij gaf aan dat ze me binnenkort wel weer zou zien. Ik zei ja, maar dacht nou voorlopig niet….Ik wist dat het na negentien dagen naar de eerste chemo kon gebeuren maar stak toch de kop in het zand…

Wat nu? Ik besluit dat ik de volgende dag geknipt wil worden zodat ik mijn haarwerk kan gaan dragen. Heel resoluut maar over vijf dagen moet ik weer mijn volgende kuur en als ik me daar zieker van ga voelen wil ik ook niet nog de emotie erbij van het heel kort knippen van mijn haren.
Ik bel mijn man en zeg wat er gebeurd is en wat mijn plan is. Hij wil naar huis komen van zijn werk. Ik zeg dat dat niet hoeft. Dit is weer een moment waar ik voel dat het eenzaam is. Dit is wat ik alleen moet doen en waar niemand me bij kan helpen. Ja, uiteraard kan iemand mij troosten maar hoe het voelt om je haren te verliezen en kaal door het leven te moeten, dat gevoel is niet te delen. Hij geeft aan doe wat goed voelt voor je. Het plan wat ik heb gemaakt voelt goed.

Mijn zoon komt uit school en ik vertel hem wat er gebeurd is en wat mijn plan is. Hij geeft aan dat hij er wel bij wil zijn. Ik bel de haarwerker en zij komt de volgende dag om mijn haren heel kort te knippen. Ze doet wat ze heeft beloofd. Als jij er aan toe bent, heeft ze gezegd, dan kom ik al is het in het weekend. Wat fijn dat iemand zo met je meevoelt en zich aanpast aan mij.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial