Nu wordt er ook voor mij gelopen…deel 7

27-05-2016
Nu wordt er ook voor mij gelopen…deel 7
Helma H, cliënt Stap.nu

05 september 2015
Vandaag is het zover! Om twee uur komt de haarwerker. Mijn man en zoon zijn erbij en ik wil graag dat er foto’s gemaakt worden. Ik heb ook van het passen van de haarwerken foto’s. Mogelijk doe ik er nooit meer iets mee, maar dan heb ik ze in ieder geval.

Ik wil het liefst meteen gaan zitten en laten knippen. De haarwerker neemt de tijd en vraagt eerst of ik er echt klaar voor ben. Ik geef aan dat ik denk van wel. Dat ik gisteren wel veel gehuild heb maar dat het nu goed is. Ik ben al blij dat het geknipt wordt en dat de tondeuse niet gebruikt wordt. Het geluid van de tondeuse daar had ik het gevoel bij dat ik dat nooit kwijt zou raken. Brrrr.

Ze doet me de kapmantel om en vraagt nog een keer of ik er echt klaar voor ben. Het is goed! Begin maar denk ik. Mijn haren worden geknipt en daarna pas ik mijn haarwerk. Het is prima en ik voel meteen dat het goed is. Ik krijg nog wat tips over onderhoud, instructie over het wassen van mijn haarwerk en dergelijke en dan neemt de haarwerker, na drinken van een kopje thee samen, afscheid.

Ik hou mijn haarwerk op en geef hier meer de voorkeur aan dan aan mijn mutsjes. Reden hiervan is dat ik niet altijd en overal aangesproken wil worden als kankerpatiënt. Ik wil het niet verbergen, het is ook geen geheim. Ik wil gewoon ook nog over andere zaken kunnen praten dan alleen mijn ziek zijn. Thuis is het wel lekker om een mutsje op te hebben. Ik zeg steeds: vergelijk het als dat je thuis komt en je je pantoffels aan doet. Dat zit soms ook lekkerder dan je schoenen.

06 september 2015
Vandaag de vuurdoop! Voor het eerst met mijn haarwerk naar buiten en meteen de fiets op naar de tennisbaan. Mijn man is daar aan het tennissen en ik ga kijken. Ik vind het spannend of andere zullen kunnen zien dat ik een haarwerk draag. Ik heb veel tegenwind op de fiets maar mijn haarwerk waait niet af. Het voelt stevig en het zit ook goed! Zo, dat heb ik al overwonnen. Ik durf op de fiets met mijn haarwerk en heb vertrouwen dat het haarwerk niet afwaait.

Als ik koffie bestel aan de bar heeft een bekende bardienst. Wat zie ik toch aan jou zegt ze. O, ik zie het al… je hebt je haren korter…nee, een andere kleur. O, nee je hebt een andere bril. Ik zeg: Ja, dat is het…een andere bril. Een leugentje om bestwil. Ha, ha….

07 september 2015
Vandaag een drukke dag. In de ochtend naar een workshop Look good, feel better. Vanmiddag weer opnieuw een MRI met biopt. Tussendoor nog even tijd om een wandelingetje maken rondom het ziekenhuis.
Look good, feel better was een workshop gegeven door schoonheidsspecialistes en mijn haarwerker en waar ik op geattendeerd werd door mijn verpleegkundige. Look good, feel better is een stichting die voor vrouwen met kanker deze workshops organiseert.
Je krijgt uitleg over het gebruik van make-up rondom je behandelingen. Ik kreeg een goodybag mee met allerlei producten erin. Ik ben er van overtuigd dat er goed uitzien inderdaad helpt om je beter te voelen. Je omgeving is er ook nog eens extra op gefocust. Als je dan hoort dat je er goed uit ziet dan heeft dat een positieve invloed.

Het was een gezellige ochtend waar ik ook lotgenoten heb ontmoet. Hier zag ook niemand dat ik een haarwerk droeg, tot ik het afzette om me op te maken tijdens de workshop. Sommige lotgenoten hebben mijn haarwerk nog gepast. Kortom een gezellige ochtend. Ik ervoer wel dat ik niet alleen met lotgenoten steeds contact wilde hebben. Ik wil ook mijn gezonde kant in zetten. Ik kan immers nog heel veel wel.

Heerlijk even tot rust komen, lunchen even wandelen en op naar de MRI met biopt. De zoveelste… Hoewel ik er niet tegenop zie ben ik ook altijd weer blij dat ik er van af ben. Gelukkig hoef ik nooit lang te wachten. De rest van de middag even lekker tijd voor mezelf. Ik ben verslaafd geraakt aan het kijken van de DWDD en Pauw. Die laatste kijk ik meestal in de middag in de herhaling omdat ik vroeg mijn bed in kruip.

08 september 2015
Vandaag weer mijn reguliere bezoek voor de chemokuur. Gesprek met de verpleegkundige hoe het gaat tot nu toe. Bloedprikken van te voren en maar hopen dat de tweede chemokuur gewoon kan starten.

09 september 2015
Gelukkig het bloed is goed en ik kan vandaag starten met de tweede chemokuur. Mijn vriendin gaat mee. We kletsen altijd wat af en dat is nu niet anders… Ik moet voor de chemo ongeveer 3,5 uur aan het infuus. Dus genoeg tijd om bij te kletsen. Ik merk na twee uur dat ik toch wel moe wordt van al dat geklets. Maar ook de chemo gaat zijn werk doen. De combi maakt me moe denk ik. Blij als ik vanmiddag weer naar bed kan. De voormedicatie heeft me ook weer uit mijn slaap gehouden vannacht.
Dat waren weer drie dagen ziekenhuis op rij. Gelukkig ben ik er nu even drie weken vanaf.

De kaartjes stromen binnen en de bezoekjes van verschillende mensen staan gepland. Ik word steeds erg emotioneel van die lieve woordjes in de kaarten. Wat een lieve mensen allemaal en vaak ook kaartjes van mensen die wat verder weg van me staan. Helemaal geweldig. Dit doet een mens goed!  Al die kaarten passen niet meer op het dressoir. Mijn man maakt nieuwe touwtjes aan de rail die we al hebben hangen en ik hang de kaarten allemaal op als ik me daar fit genoeg voor voel. Heb ik toch iets te doen zo nu en dan!

12 september 2015
Familiereünie! Ik heb steeds aangegeven dat ik op het laatst pas beslis of ik kom. Ik wil wel heel graag gaan. Ik ga op tijd naar bed en even lekker in bad en dan op naar de reünie.

Iedereen die naar de reünie komt wordt op ludieke wijze ontvangen. Ik wil daar graag van genieten en merk dat ik het lastig vindt dat iedereen op me afkomt en vraagt hoe het is. Ik ben net binnen. Ik wil even tot mezelf komen. Straks ga ik wel met iedereen kletsen, dan wil ik wel vertellen hoe het met me gaat. Nu wil ik even genieten van de ludieke manier van binnenkomst van alle genodigden.

Uiteraard praat ik veel met iedereen over mijn ziek zijn en is iedereen belangstellend. Ik heb twee nichtjes met borstkanker en die komen ook naar mij toe en zijn bezorgd dat ik wel goed vlees van de BBQ krijg en dat het zeker voor mij goed gaar is. Lief!

Ik kom er achter dat ik te lang moet wachten op eten. Vaker kleine beetjes eten is wat ik echt moet doen. Ik word nu naar van de honger.
Met mijn nichtjes die ook borstkanker hebben gehad spreek ik af dat ze een keer op de koffie komen en een van de nichtjes maakt een groepsapp aan. De naam van onze groepsapp….. ”Maak je borst maar nat…”.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial