Nu wordt er ook voor mij gelopen…deel 9

6-07-2016
Nu wordt er ook voor mij gelopen…deel 9
Helma H, cliënt Stap.nu

14 oktober 2015
Vandaag een managementdag voor mijn werk. Deze zogenaamde inspiratiedag is altijd erg leuk. Niet alleen qua inhoud maar ook om collega’s te ontmoeten. Ik wil graag gaan. Het is de derde week in mijn kuur dus dat moet lukken. Ik heb vervoer geregeld. Dan kost me het autorijden geen energie. Helaas belt degene waar ik mee zou rijden af. Ik besluit zelf te rijden.

Als ik binnen kom zijn er al veel collega’s. Ik zoek mijn directe collega’s teammanagers op maar haal eerst een kop thee. Ik kom niet verder. Iedereen komt naar me toe, geven aan het fijn te vinden me te zien en willen weten hoe het met me gaat. Wat fijn zo’n warm welkom.
De ochtend is erg interessant, tijdens de koffiepauze’s weer veel praten met collega’s.

Het ochtendprogramma heb ik goed kunnen volgen en ik ben er blij mee dat ik merk dat mijn concentratie nog goed is. Toch heeft het allemaal wel veel energie gekost en besluit ik dat ik beter na de lunch naar huis kan gaan. Ik wil niet te moe worden en dan nog ruim driekwartier in de auto te moeten.

16 oktober 2015
Vandaag de uitslag van de MRI of de kuren goed aangeslagen hebben. Spannend. Eerst een afspraak met de schoonheidsspecialiste. Ik ga eerst heerlijk genieten. Ik heb toch geen invloed op de uitslag en kan me wel druk maken. Ik verander er niets aan.

In de ochtend komen ook mijn moeder en mijn zus nog op de koffie. Gezellig. Zo vliegt de tijd en is mijn man al thuis om met mij naar het ziekenhuis te gaan voor de uitslag.

Goed nieuws en minder goed nieuws. De chemokuren hebben goed hun werk gedaan. Dat is goed nieuws. Al die ellende niet voor niets geweest.
Minder goed nieuws: de tumor is uit elkaar gevallen in vele kleinere stukjes en niet in zijn geheel gekrompen. Dat betekent mogelijk toch een amputatie en geen borstbesparende operatie. De internist-oncoloog wil hier geen uitspraak over doen zonder dit eerst in het multidisciplinair overleg te hebben besproken. De chirurg-oncoloog moet hier ook nog iets van vinden.

17 en 18 oktober 2015
Een rustig weekend waar we bezoek krijgen van ons buddy-echtpaar. Veel met elkaar gesproken over mijn ziek zijn en alles wat daarbij komt kijken. Ik word weer erg verdrietig als het om mijn borstamputatie gaat. Ik kan er niet over praten zonder te huilen. Waar en met wie ik ook ben. Ik vind het zo’n verschrikkelijk vooruitzicht. Straks heb ik een kale kop en geen borst(en) meer. Wat blijft er nog over van mijn vrouwelijkheid. Brrrr…

19 oktober 2015
Lekker lunchen met collega’s en in de middag voor het eerst naar Stap.nu. Na een intakegesprek krijg ik als opdracht mee het maken van een zogenaamde zon waarin ik verwerk hoe mijn steunsysteem eruit ziet. Wie helpt mij met wat tijdens mijn ziek zijn. Waar kan ik met mijn verdriet en mijn angst terecht. Wie ondersteunt mij in het huishouden. Enz enz.
Dit bleek later erg fijn om mee bezig te zijn, fijner als wat ik van te voren had bedacht.

In mijn dagboek schrijf ik:
20 oktober 2015: Wat houd je bezig?
Beter worden van mijn borstkanker en daar alles voor doen!!

Ik heb mijn verpleegkundige gebeld en gevraagd om een gesprek. Ze komt morgen langs als ik toch in het ziekenhuis ben voor mijn vierde chemokuur. Ik wil graag ondersteuning bij het vooruitzicht dat mijn borsten geamputeerd gaan worden. Ik weet het nog niet 100% zeker, maar het is volgens ons de enige juiste optie. Om zeker te weten dat alles weg is, is dat enige optie. Mijn rechterborst is ook steeds het advies geweest een amputatie omdat ik anders over een paar jaar hoogstwaarschijnlijk daar ook een tumor zal ontwikkelen. Nu zitten er voorlopers van een tumor in.

21 oktober 2015
Vandaag mijn vierde chemokuur. Mijn man gaat mee. Alles verloopt naar wens. De verpleegkundige komt langs en ik vraag haar om een verwijzing naar de psycholoog. Ik voel me zo verdrietig over de borstamputaties. Het voelt als rouwen. Ik wil vooraf al met haar gesproken hebben. Hoe kan ik goed afscheid nemen van mijn borsten. Ik denk dat als ik vooraf al ondersteuning vraag me dit tijdens en/of na de amputatie zal helpen.
Weer kan ik alleen maar huilen als de verpleegkundige bij me zit. Mijn man neemt het woord omdat ik niet meer kan praten van verdriet. Ze gaat snel een verwijzing regelen en ik vraag nog of ze wel een psycholoog wil regelen waarvan ze denkt dat ik een klik mee heb. Dat belooft ze.

22 oktober en verder
Weer anderhalve week als een mol geleefd. Beetje wandelen, beetje eten koken, beetje kleuren, beetje breien, veel lezen, veel rusten, veel tv kijken, wasje draaien, zo nu en dan bezoek. Dat is waar je leven uit bestaat na vier chemokuren. Vreemd, ik heb ook geen behoefte aan meer. Laat mij maar lekker in mezelf m’n dingetjes doen. Het binnen gezellig maken met mijn man en zoon.

In mijn dagboek schrijf ik:
02 november 2015: Kun je deze pagina blanco laten?
Nee, want dit was een belangrijke dag. Definitief te horen gekregen dat beide borsten geamputeerd moeten worden.

Vandaag een afspraak bij de chirurg. Vandaag wordt er plan de campagne gemaakt en wordt de operatie gepland. Spannend!
Waar ik op voorbereid was krijg ik bevestigd: advies is en blijft beide borsten amputeren. Emotioneel moeilijk, maar ik wil ook geen enkel risico lopen dat ik over een paar jaar weer dit hele proces moet doorlopen als er zich een tumor ontwikkeld heeft in mijn andere borst.

De operatie wordt gepland en gelukkig heb ik invloed op de datum. Ik wil na de wintersport een week rust en wil in de week van 11 januari geopereerd worden. De operatie gaat na overleg met de chirurg plaatsvinden op 12 januari 2016.

06 november 2015
Vandaag mijn eerste afspraak bij de psycholoog. Ik wil graag handvaten bij het goed afscheid nemen van mijn borsten. Het voelt als rouwen en goed afscheid nemen is bij rouwen belangrijk. Maar hoe doe je dat, van je borsten afscheid nemen?

De psycholoog heeft me handvaten gegeven om mijn emoties te structureren en kanaliseren. Mede door rituelen in te zetten heb ik me goed voor kunnen bereiden op de operatie en het verdriet wat daarbij komt kijken.
Ondanks alle verdriet voelt ook deze interventie goed…………ik ben blij!

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial