Blog: Nu wordt er ook voor mij gelopen … deel 2

3-3-2016
Nu wordt er ook voor mij gelopen……deel 2
Helma H, cliënt Stap.nu

13 juli 2015
We komen thuis om 17.30 uur en komen onze zoon op de oprit tegen, mijn man toetert voor de lol en hij schrikt. We lachen er alle drie om. Hij gaat nog even voetballen met een vriend. We spreken af dat we bellen als we gaan eten!

Na het eten vertellen we aan onze zoon dat ik diverse onderzoeken heb gehad en dat het daarom zolang duurde. Ik vertel meteen dat ik geen goed voorgevoel heb en dat ik denk dat ik borstkanker heb. Hij reageert boos en begint te huilen. Hij zegt: Dat is slecht nieuws en jullie maken dan grapjes als jullie thuiskomen!! Hij doelt hiermee over het toeteren. Ik omarm hem en zeg even niets. Samen zitten we een poosje zonder iets te zeggen.

Later die avond leg ik precies uit welke onderzoeken ik heb gehad. Dat het volgens de verpleegkundige goed te behandelen is maar dat we donderdag echt pas meer weten.

Die avond bel ik mijn zussen. Een van hen krijg ik maar te pakken. We huilen samen en zij weet niet wat ze zeggen moet. Inmiddels weet ik dat mijn andere zus uit eten is. Die ga ik niet meer storen vanavond.

14 juli 2015
Deze dag mijn zus en schoonzus geïnformeerd. Ieder reageert op zijn eigen manier maar zijn blij dat het waarschijnlijk goed te behandelen is. Ik spreek af dat ik bel als ik meer weet over het behandelplan. Nu is het tijd voor mijn zoon en mij. Mijn man is werken.

15 juli 2015
Mijn zoon heeft een vriendje te logeren gehad. Gelukkig wat afleiding. Terwijl de heren uitslapen app ik een vriendin.

Ik: Ben je vrij vandaag en thuis.
Zij: Nee, ben in Dublin ben rond 16.00 uur thuis.
Ik: Bel of loop vandaag of morgen wel ff binnen.
Zij: Oké! Alles goed?
Ik: Nee, ik heb waarschijnlijk borstkanker! Geen bericht voor de app maar moest het toch nog ergens kwijt! We appen nog wat op en neer en spreken af elkaar die avond te zien.

Mijn zoon en ik gaan op de fiets naar zijn school waar we uitleg krijgen over een op te zetten tennisgroep voor kinderen die extra willen trainen.

Het is heerlijk weer. Al fietsend zegt hij: “Mam, als je kanker hebt dan ga je toch dood!” Ik vertel dat ik dat niet van plan ben, dat veel mensen ook beter worden van kanker, dat het goed behandelbaar is en dat ik ga knokken als Maarten van der Weijden en Lance Armstrong. Ik leg hem uit wie Maarten van der Weijden is en Lance Armstrong die kent hij wel.

Ik weet niet of ik zijn onzekerheid kan wegnemen, maar hoop dat ik hem wat gerustgesteld heb.

We praten, huilen, lachen en doen onze gewone dingen die dag met z’n drietjes. We kunnen goed in het moment leven en wat morgen ons brengt dat horen we dan wel.

16 juli 2015
Mijn zoon gaat voetballen met een vriendje die ochtend en ik vertel hem dat hij zijn telefoon in de gaten moet houden.

Mijn man en ik gaan naar het ziekenhuis. Om 10.30 uur moeten we daar zijn. We worden gelukkig snel geholpen. De chirurg/oncoloog en de verpleegkundige zijn samen. Al meteen wordt gezegd dat als ze met z’n tweeën zijn ze voor ons geen goed nieuws hebben. Tumor in de linkerborst en vervolgonderzoek voor de rechterborst.

Het goede nieuws is dat het goed behandelbaar is. Dan wordt het behandelplan doorgenomen:
– Op vakantie tot 02 augustus met hormoontabletten.
– 03 augustus PET-scan
– 04 augustus MRI ook van allebei de borsten met rechts een biopt
– Zes chemokuren
– Operatie
– Bestralingen

Ik krijg het hele pakket…………. het gaat allemaal wel snel. We stellen de vragen die we hebben en krijgen verder van de verpleegkundige uitleg over alle vervolgonderzoeken die gaan plaatsvinden. Ik geef aan dat de paparassen diep de koffer ingaan en dat ik ze er pas uithaal als ik daar behoefte aan heb en anders lees ik het twee augustus allemaal wel.

We rijden naar huis en ik bel onze zoon dat hij naar huis moet komen. We vertellen hem het nieuws, beantwoorden zijn vragen. We huilen, doen onze gebruikelijke familieknuffel en bereiden ons dan voor om naar mijn ouders te gaan.

Ondanks dit nieuws zijn we ook blij dat het behandelbaar is en hebben mijn man en ik er allebei vertrouwen in dat het allemaal goed gaat komen. Het wordt een heftige intensieve periode maar wij gaan dit redden met z’n tweetjes/drietjes!

We rijden naar mijn ouders en onderweg app ik mijn zussen dat we er aan komen. We hebben dit zo afgesproken. Ik heb ze gevraagd er ook voor mijn ouders te zijn als die vragen hebben tijdens onze vakantie. Het is goed dat mijn zussen het behandelplan ook kennen. Ik ben ook blij ze, na dit slechte nieuws, te zien.

Ja, en dan moet ik gaan doen waar is zo tegenop zag. Mijn vader is nog aan het werk buiten en komt voor mijn gevoel laat op de koffie af. Zij zijn in de veronderstelling dat we gezellig op de koffie komen om gedag te zeggen voordat we op vakantie gaan. Tijdens de koffie vertel ik dat ik slecht nieuws heb en voor mijn gevoel flap ik eruit dat ik borstkanker heb. Mijn vader valt stil en mijn moeder zegt dat ze het dan liever zelf heeft. Ik voel me sterk. Ik hoop dat ik ze gerust kan stellen met het feit dat het goed te behandelen is en dat wij er alle vertrouwen in hebben dat alles goed komt. Al staat ons een zwaar jaar te wachten.

We drinken koffie met elkaar, ik beantwoord vragen, we kletsen nog over het een en ander en wij vertrekken dan weer richting huis. De koffers moeten nog verder ingepakt worden. Over tot de orde van de dag.

Is het dan nog zo onwerkelijk? Ik voel ook niets. Ik voel me hetzelfde als drie dagen geleden. Ik heb echter wel een tumor in mijn lijf……….

Koffers worden gepakt, eten gekookt, alles wordt klaargelegd en de auto zover als mogelijk ingepakt. De volgende ochtend willen we vroeg vertrekken. We willen nog even langs mijn schoonvader om het slechte nieuws te vertellen.

Ik informeer nog mijn leidinggevende en een collega. Mijn leidinggevende wil langs komen de volgende dag. Ik zeg nee, dat kan niet, we gaan op vakantie. ’s Avonds schrijf ik het onderstaande mailtje naar vrienden, kennissen, buren en familie.

Beste allemaal,

Omdat het ons niet lukt om iedereen persoonlijk te benaderen even op deze onpersoonlijke manier dit nieuws.

Ik had gehoopt mijn vakantie anders te beginnen maar dat is helaas niet zo. Nadat ik vorige week een knobbel in mijn borst voelde heb ik een afspraak gemaakt met mijn huisarts afgelopen maandag 13 juli.

Dezelfde dag kon ik nog terecht in het ziekenhuis. Na foto’s, echo en drie biopten heb ik vandaag (16 juli) te horen gekregen dat ik borstkanker heb.

Het is goed te behandelen maar het wordt een intensief traject. Morgen gaan wij op vakantie en start ik met hormoontabletten. Wij gaan van de vakantie genieten en energie opdoen om met elkaar dit intensieve traject te doorlopen.

Om 23.00 uur belt er nog een kennis en de volgende ochtend heel vroeg een nichtje. Erg lief, maar ik wil op vakantie. Met ons drietjes het bericht verwerken en verder vooral genieten.

Slovenië, here we come!!

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial